Na de dood van Prins Bernard werden interviews met de prins van stal gehaald. Daarin werd veel duidelijk over Greet Hofmans, de prins’ rol bij Lockheed, zijn buitenechtelijke koters, de NSDAP en het WNF.
Maar dat kan ons allemaal niets schelen. Belangrijker is dat ik vlak voor zijn dood een interview had weten te strikken met Prins Bernard. Dat deed ik met een list: ik deed mij voor als redacteur van TamTam, het blad van het WNF voor kids.
Zo werd ik op een bedauwde zaterdagmorgen uitgenodigd op paleis Soestdijk. Hier waren enige onderhandelingen aan voorafgegaan. Ik mocht niets vragen over allerlei affaires waarin de prins was verwikkeld. Enkel vragen over dieren en het WNF. Ik ging akkoord.
Op het paleis aangekomen leidde Prins Bernard mij persoonlijk via enkele krakende wenteltrappen naar het souterrain. Ik verbaasde me over de souplesse waarmee de versleten Prins Bernard zich nog over de trappen bewoog.
We gingen een klein kamertje binnen. Daar zou het interview plaatsvinden. Het rook er naar olifant en hooi. Ik zat op een afgehakte olifantenpoot met een bandrecordertje op mijn schoot. Bernard zat tegenover mij, ook op een olifantenpoot waarvan ik niet kon zien of het aan dezelfde olifant toebehoorde.
In het duister zochten mijn ogen naar twee bijpassende olifantenpoten. Ik zag alleen slagtanden en rood besmeurde ijsbeervellen met de ijsberenkop en klauwen er nog aan.
Bernard was tijdens het interview helder, maar duidelijk lichamelijk afgetakeld. Hij hijgde en kreunde voortdurend, af en toe Duitse woordjes mompelend die ik niet herkende.
Ik kreeg vijf minuten voor het interview, maar ze leken eerder vijf seconden.
Wat is uw lievelingskleur?
Ivoor-wit.
Heeft dat iets te maken met uw voorliefde voor zebra’s?
Nee, met olifanten.
Hoeveel slurven heeft een olifant?
Slechts één.
Van wie hield u meer, van uw kudde olifanten of van Prinses Juliana?
Daar wil ik graag niet op in gaan.
Kunnen we daaruit afleiden dat U meer van uw olifanten hield?
Ja (kijkt bedroefd), kunnen we het interview hier bij houden?
Nee. Wat maakte de olifant zo geliefd bij U?
Olifanten begrepen me. Ze kenden de echte Bernard, zoals ik was. Ik kon mezelf zijn bij de olifanten. Door mensen en giraffes werd ik altijd teleurgesteld. Door mijn olifanten nooit.
Heeft dat te maken met de grijze huid van een olifant?
Misschien, als de grijsheid representatief is voor de stugheid van de huid. Ik denk dat olifanten emotioneel erg stevig in hun schoenen staan door die stugge huid, éééééénorm incasseringsvermogen (maait met zijn armen door de lucht) Een olifant vergeet nooit, maar vergeeft veel.
Miste U dat bij Juliana?
Nee, ik zag Juliana bijna nooit, dus ik had geen tijd om haar te testen.
Testen?
De olifantentest.
Wat is de olifantentest?
Oh, de vijf minuten zijn om. Graag gedaan voor dit interview.
Volgende spitted: Watskeburt?
Vorige spitted: Zopp = prn?
Overzicht: Laatste 5 spitteds
Nee. Wat maakte de olifant zo geliefd bij U?Ik vind je heel doortastend hoor, blaise!
Reageer op Interview met Prins Bernard.
Weten hoe je tekst citeert? of een URL maakt? Kijk hier.
Link erbij | Archief | RSS
