Stotteren is kankerirritant, dus ik heb een gloeiende hekel aan stotteraars. Waarom het irritant is lijkt me wel duidelijk, maar ik zal aan de hand van enkele voorbeelden nog even vertellen waarom, zodat zelfs die klote-stotteraars begrijpen waarom ze in een donker hoekje moeten kruipen.
Allereerst duurt het uren voordat een stotteraar is uitgepraat. Waarschijnlijk is dit de oorzaak van mijn allergie voor stotteraars. Vroeger, toen ik nog klein en schattig was en in groep 5 zat, was één van mijn klasgenoten, Lennart, een stotteraar. Op zich geen probleem zou je denken, zolang hij zijn bek maar houdt. Maar dat was zo'n beetje het probleem met Lennart. Lennart hield zijn bek niet. Hij hield er juist van om te praten over wat voor saaie dingen hij allemaal had meegemaakt. Normaal weten stotteraars wel dat ze hun bek moeten houden omdat stotteren allemaal ergernis opwekt. Lennart niet, die stotterde honderduit. Dat ging ongeveer zo:
“Ehh-e-en to-toen gi-gi-hhhhhhhhhh-gi-gingen w-w-we na-na-naahhhr hhhhhenkie e-e-en da-daar kre-kregen www-hhhhh-we we me-me-memelk-melk e-en kkk-koekjes e-ennnnhh en thhh-toe-toen gi-gingen wwwwhhh-we sp-sp-spe-speelllll spelen m-met de hhhhhhh-hond e-n en ddie ho-hond whh-wwwas bhhhh-bruin e-en ttttoen gi-ging dddd-de hhhhh hond hhhopeens sla-hhhhhh-pen en te-te-tehhhh-toen gi-gingen wwwe i-in de tehhhh-tuin spehhh-spelen ma-maar toen moesten we eten”
En er was alle gelegenheid om die verhaaltjes te vertellen, aangezien elke dag begon met een kringgesprek. Juf Sita dacht er namelijk goed aan te doen om Lennart aan te moedigen en ze liet hem daarom altijd helemaal uitpraten. De rest van de klas vond dat juf sita daar niet zo goed aan deed. Natuurlijk: de meesten vonden Lennarts afwijking zielig, maar de ergernis groter dan het medelijden als Lennart weer eens een verhaal eruit stotterde.
Ook irritant aan stotteraars zijn die tics. Lennart had die ook. Keihard knipperen met zijn ogen, schudden slash headbangen met zijn hoofd als een woord er maar niet uit wilde komen en allemaal paranoia nekbewegingen op de maat van zijn hakkelzinnetjes. Aan de ene kant was dat best grappig, tenminste achteraf, maar tijdens die kringgesprekken had je gewoon zo'n zin om “HEY DOE NOU EENS NORMAAL MAN, DIKKE MO-MO-MO-MONGOOL” te schreeuwen. Maar dat durfde ik niet want ik was nog klein en schattig.
Volgende spitted: Beleefdheid
Overzicht: Laatste 5 spitteds
Link erbij | Archief | RSS